Milletin Omzunda Yükselmek

Malatya'da  bir tören varmış.

Tören dediğin; protokol gelir, vatandaş bekler, konuşmalar yapılır, herkes birbirine “Hoş geldiniz” der, sonra da kim kimin yanında fotoğraf verdi diye memleket üç gün onu konuşur.

O gün törene bir milletvekili de geç katılmış.

Geç kalması sorun değilmiş. Memlekette bazıları zamanında gelince şaşırılır zaten. Asıl mesele, milletvekilinin yalnız gelmemesiymiş.

Yanında birkaç iri yarı adam varmış. Öyle sıradan koruma gibi de değil. Bunlar yürümüyor, yol açıyormuş. Yol açmak dediysek, nazikçe “Müsaade eder misiniz?” demek yok. Omuzlara vura vura, insanları sağa sola ite ite ilerliyorlarmış.

Vatandaş da şaşkın.

Biri sormuş:

“Bunlar kim?”

Öteki cevap vermiş:

“Milletvekilinin yol ekibi.”

“Yol ekibi mi?”

“Evet. Dağda greyder, törende bunlar çalışıyor.”

Milletvekili salona girerken aynı manzara, çıkarken aynı manzara… Yanındakiler yine vatandaşın omuzlarına vura vura yol açmış. Sanki millet oraya tören izlemeye değil, geçiş güzergâhı olmaya gelmiş.

Bu durumu gören Akçadağlı bir düşünür, çayından bir yudum alıp şöyle demiş:

“Vallahi milletvekilimiz haklı. Törene geldiği belli olsun diye yanında davul tokmağı gibi adam gezdiriyor. Eskiden davul çalınırdı, şimdi vatandaşın omzuna vuruluyor. Yoksa kim geldi, kim gitti, millet fark etmiyor.”

Oradaki ikinci düşünür de söze girmiş:

“Ben meselenin daha derin olduğunu düşünüyorum. Bunlar siyasette milletin omuzlarına basarak yükseliyorlar. Sonra da aynı milletin omuzlarına vura vura kendilerine yol açtırıyorlar.”

Kalabalık bir süre sessiz kalmış.

Sonra yaşlı bir amca bastonuna dayanıp demiş ki:

“Evlatlar, eskiden siyasetçi milletin gönlüne girmeye çalışırdı. Şimdi milletin arasından geçmeye çalışıyor. Aradaki fark da burada.”

Bir başkası dayanamamış:

“Peki bunlar niye böyle yapıyor?”

Akçadağlı düşünür cevap vermiş:

“Çünkü vatandaş bunları tanımıyor, takmıyor. Tanınmayınca insanın içinde bir boşluk olur. O boşluğu da ya hizmetle doldurursun ya da omuzlara vurdurarak.”

Tören bitmiş.

Milletvekili makam aracına binmiş, yanındaki adamlar görevini yapmış, vatandaş omuzlarını ovuşturmuş.

Ertesi gün kahvede herkes aynı şeyi konuşuyormuş.

Biri demiş:

“Milletvekili geldi mi?”

Öteki omzunu gösterip cevap vermiş:

“Geldi herhalde. İz bırakmış.”