Malatya'da dosya çok, ses az

Malatya’da tuhaf bir sessizlik var.

Belgeler konuşuyor.
İddialar büyüyor.
Dosyalar kabarıyor.

İnsan soruyor: Daha ne olsun?
Ama devletin o ağır kapısı bir türlü açılmıyor.

İçişleri Bakanlığı bir türlü harekete geçmiyor!..

Malatya Büyükşehir Belediyesi Esenlik Şirketine bakıyorsun.
Orada da iddia hafif değil.
“Esenlik’e ait bazı market yerlerinin piyasa değerinin çok altında satıldığı” ileri sürülüyor.
Yetmiyor.
En yetkili  ağzından “Esenlik Şirketinin 100 milyonluk malları, 23 milyona satılmıştı” sözü kamuoyuna yansıyor.
Bu cümle hafife alınır mı?
Bu laf bir kahve muhabbeti midir?
 

Sonra mıcır dosyası geliyor.
“29 Mart 2024’te Esenlik üzerinden 87 milyon 800 bin TL tutarında, 400 bin tonluk mıcır ihalesi yapıldığı” aktarılıyor.
Ardından taş kırma ve fazla beyan tartışmaları çıkıyor.
Dosyaya göre “en az 255 bin 855 ton fazla beyan” tespiti var.
Bir başka dayanakta ise “283 bin 391,21 ton fazla beyan” iddiası var.

Hayali ihdracat değil, hayali taş kırma işi!..
Bu rakamlar oyuncak değil.
Bu rakamlar yanlışsa yalanlayın.
Doğruysa gereğini yapın.
Ama susmayın.
Çünkü suskunluk, bazen cevaptan daha çok şey anlatır.

YİMPAŞ dosyası da ayrı bir düğüm.
 2024 Sayıştay raporunda “mevzuata aykırı uygulamalar sonucunda kamu zararına sebebiyet verildiği” yönünde tespit bulunduğu yazılıyor.
Bir de üstüne “taşınmaz için belediye kasasına yalnızca 8 milyon TL girdiği”, sonra da yeni sahibin aynı binayı teminat gösterip “750 milyon TL kredi kullandığı” ileri sürülüyor.
Şimdi soralım:
Bu şehirde vatandaş ekmek hesabı yaparken, belediyeye ait taşınmazlarla ilgili böyle iddialar ortaya atılıyorsa, devlet bunu duymuyor mu?
Duyuyor da gereğini mi yapmıyor?
Yoksa birileri Malatya’yı sahipsiz şehir mi zannediyor?

İşin en can yakıcı tarafı ne biliyor musunuz?

Türkiye’nin başka yerlerinde belediye dosyaları için operasyon haberleri neredeyse sıradanlaştı.
Bir yerde sabah baskını.
Bir yerde gözaltı.
Bir yerde müfettiş.
Bir yerde dosya üstüne dosya.

Peki Malatya?

Malatya’da “arsa satışı” iddiası var.
“Düşük bedelli satış” iddiası var.
“Mıcır ihalesi” tartışması var.
“Fazla beyan” tartışması var.
“Sayıştay kaynaklı kamu zararı” iddiası var.
Ama görünür, açık, yüksek profilli bir İçişleri refleksi yok.

İşte asıl mesele budur.

Çünkü burada tartışılan sadece belediyeler değil.
Burada tartışılan devletin terazisidir.
Terazi herkese eşit mi?
Yoksa bazı şehirlerde okka ağır, bazı şehirlerde tüy kadar mı?

İçişleri Bakanlığı’na açık çağrıdır:

Malatya’daki bu başlıklar “iddia” ise incelenip millete açıkça anlatılsın.
“Temelsiz” ise belgeleriyle söylensin.
“Doğru” ise sorumlular kimse ortaya çıkarılsın.
Ama bu şehir, dosyaların gölgesinde bırakılmasın.

Çünkü ortada savcılık aşamasına taşınmış dosya da var, mahkemeye yansımış ihtilaf da var, Sayıştay’a dayandırılan tespit de var, belediye başkanının bizzat dile getirdiği ağır suçlama da var.
Bunca başlık bir araya gelmişken, hâlâ sadece sessizlik duyuluyorsa, o sessizlik artık bürokratik bir tercih değil, siyasi ve idari bir sorudur.

Malatya şunu soruyor:

“Bu kadar iddia varken neden müfettiş görünmüyor?”
“Bu kadar dosya varken neden sonuç çıkmıyor?”
“Bu kadar konuşma varken neden devlet konuşmuyor?”

Bu sorular havada kalmamalı.

Çünkü kamu zararı iddiası, siyasi polemik kaldırmaz.
Çünkü belediye malı, partinin değil milletindir.
Çünkü susarak geçiştirilen her iddia, yarın daha büyük bir güvensizlik üretir.
Çünkü adalet bazen karar vermekle değil, gecikmemekle ölçülür.

Malatya’nın beklediği şey bağıran nutuk değil.
Netliktir.
İncelemedir.
Şeffaflıktır.
Ve gerekiyorsa hesap sormaktır.

Aksi halde geriye tek bir cümle kalır:

Dosya çok.
İddia çok.
Şüphe çok.
Ama İçişleri Bakanlığının sesi yok.

Peki;  İçişleri Bakanı Sayın Mustafa Çiftçi Malatya'ya ses verecek mi?