YORULMADIN MI SOYHA GÖNÜL

İlhan dede, evinin kapısının önüne koyduğu tahta tabureye oturmuştu. İki eliyle bastonunun sapını kavramış, çenesini ellerinin üzerine dayamış, derin düşüncelere dalmıştı. Bakışları bir noktaya takılıp kalmış, sanki karşısında duran evleri, ağaçları, sokaktan gelip geçen insanları görmez olmuştu.
Yaşı yetmişi çoktan geride bırakmıştı. Yüzündeki derin çizgiler, ağarmış saçları ve yılların yorgunluğunu taşıyan duruşu, yaşadığı uzun hayatın sessiz tanıkları gibiydi. Bir zamanlar dinç adımlarla yürüdüğü yollarda artık bastonunun desteğine ihtiyaç duyuyordu. Elleri eskisi kadar güçlü, dizleri eskisi kadar sağlam değildi. Ama zihni hâlâ capcanlıydı. Hele geçmişe ait anılar, hiç eskimeden belleğinin bir köşesinde duruyordu.
Öyle dalıp gitmişti ki zamanın nasıl geçtiğinin farkında bile değildi. Düşünceleri onu alıp tam elli yıl öncesine götürmüştü. Gençliğine, askerlik görevini tamamlayıp köyüne döndüğü o günlere...
Gözlerini hafifçe kıstı. Sanki yıllar önce yaşadığı günler dünmüş gibi şu anda her gün olduğu gibi hatırlamaya başlamıştı. Askerden yeni gelmişti o zamanlar. Omuzları dik, adımları güvenli, yüreği umutlarla doluydu. Önünde uzun bir hayat, kurulmayı bekleyen hayaller ve bilinmezliklerle dolu bir gelecek vardı.
O günlerde zamanın bu kadar çabuk geçeceğini, bir gün gelip evinin önünde bastonuna dayanarak geçmişi hatırlayacağını hiç düşünmemişti. Hele gençliğinde aldığı bazı kararların yıllar sonra içinde bir pişmanlığa dönüşeceğini aklının ucundan bile geçirmemişti.
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir tebessüm belirdi. Ancak bu tebessüme derin bir hüzün eşlik ediyordu. Gençliğini hatırlamak güzeldi ama insanın içini burkan bir yanı da vardı. Çünkü o günlerden geriye artık yalnızca hatıralar kalmıştı. Bir de zaman zaman yüreğinin derinliklerinden yükselen pişmanlıklar...
İlhan dede, bastonunun sapını biraz daha sıkı kavradı. Derin bir nefes aldı ve düşüncelerinin peşinden geçmişin kapısını yeniden araladı.
Askerden köye döndüğü gün, ailesi için de kendisi için de unutulmaz bir gündü. Eve adımını atar atmaz önce annesinin, ardından babasının elini öpmüştü. Kardeşine sarılmış, hasret gidermişti. Sırt çantasını odasına bıraktıktan sonra annesinin o gün için özel olarak hazırladığı kahvaltı sofrasına oturmuştu.
Annesi, oğlunun sevdiği yiyecekleri hazırlamak için erkenden kalkmış, sofrayı özenle donatmıştı. İlhan da uzun zamandır özlediği ev yemeklerini iştahla yemişti. Kahvaltı boyunca ailece sohbet etmişler, askerlik günlerinden konuşmuşlardı. Annesi, babası ve kardeşi ona sorular soruyor, o da askerlikte yaşadıklarını anlatıyordu.
Köyden, komşulardan, hısım akrabadan da uzun uzun söz edilmişti. Kim evlenmiş, kim askere gitmiş, kim ölmüş, kim hayatta kalmış... İlhan, köyden uzakta geçirdiği yıllarda olup bitenleri bir bir öğreniyordu.
Ancak bütün bu konuşmaların arasında aklında başka bir soru vardı. Dilinin ucuna kadar geliyor, tam soracakken vazgeçiyordu.
Fatmagül...
Aslında bütün merakı ondaydı. Askerden döneceğini duyunca ne yapmıştı? Onu sormuş muydu? Ne zaman görüşeceklerdi? Acaba hâlâ eskisi gibi kendisini bekliyor muydu?
İlhan, bu soruları sormak için fırsat kolluyor ama babasının yanında bir türlü cesaret edemiyordu. Fatmagül'ün adını anmak istiyor, fakat kelimeler boğazında düğümleniyordu.
Annesiyle kız kardeşi Hacer, onun neyi merak ettiğini anlamışlardı. İlhan'ın gözlerinden, konuşmaların arasında dalıp gitmesinden, zaman zaman kapıya doğru bakmasından her şey belliydi. Onlar da Fatmagül'ü soracağını biliyorlardı. Ancak babasının yanında bu konuyu açmaya cesaret edemiyorlardı.
Nihayet kahvaltı bitmiş, herkes sofradan kalkmıştı. Babası dışarı çıkmış, annesi de mutfakta işlerine koyulmuştu. Hacer, ağabeyinin yanına sokuldu. Yüzünde hafif bir gülümsemeyle ona baktı.
Ağabey, dedi. Sen Fatmagül'ü sormak için bekliyorsun, değil mi?
İlhan, kız kardeşine baktı. Biraz mahcup, biraz da heyecanlıydı.
Nereden çıkardın şimdi bunu? diye karşılık verdi.
Hacer gülerek devam etti: Ne sanıyorsun? Senin ne düşündüğünü bilmiyor muyum? Fatmagül seni sorup duruyordu. Ne zaman gelecek ne zaman dönecek diye merak ediyordu. Ben de bugün geleceğini söyledim.
İlhan'ın yüzü bir anda değişti. Az önceki mahcubiyetinin yerini belli belirsiz bir sevinç aldı.
Hacer sözlerini sürdürdü: Bugün geleceğini söylediğimde çok sevindi. Bence seni bekliyordur. Sen de o tarafa doğru gidersin artık, değil mi? Seni gözlüyordur.
İlhan cevap vermedi. Sadece başını hafifçe eğip gülümsedi. İçinde günlerdir, belki de aylardır biriktirdiği özlem, Hacer'in birkaç cümlesiyle yeniden canlanmıştı.
Artık aklında tek bir şey vardı: Fatmagül'ü görmek...
İlhan, evden çıkmaya hazırlanırken aynanın karşısına geçti. Aslında kışladan ayrılmadan önce tıraş olmuştu. Ancak bugün onun için sıradan bir gün değildi. Fatmagül'ü görebilme ihtimali bile içinde tatlı bir heyecan uyandırıyordu. Bu yüzden yeniden tıraş olmuş, kısa saçlarını eliyle düzelterek aynada kendine çeki düzen vermişti. Gömleğinin yakasını düzeltti, ceketini giydi. Üzerine başına şöyle bir baktıktan sonra ayakkabılarını güzelce sildi.
Aynanın karşısında birkaç saniye daha durdu. Kendi kendine gülümsedi.
Acaba beni görünce ne diyecek? Eskisi gibi karşılayacak mı? Yoksa aradan geçen zaman her şeyi değiştirdi mi?
Bu düşüncelerle kapıya yöneldi. Tam çıkarken annesine seslendi: Ana, ben camiye gidiyorum. Şükür namazı kılacağım. Babam da orada olur. Onunla birlikte kahveye geçer, eş dostu, arkadaşları görürüm.
Annesi mutfaktan seslendi: İyi edersin oğlum. Allah kabul etsin. Babanı da görürsün, selamımı söyle.
Söylerim ana, merak etme.
İlhan kapıyı çekip dışarı çıktı.
Köyün dar sokaklarında yürümeye başladı. Aslında camiye giden yol belliydi ama o, yolunu biraz uzatmayı tercih etmişti. Adımlarını özellikle Fatmagül'ün evinin bulunduğu sokağa doğru çevirmişti. İçinde hem onu görme arzusu hem de karşılaştıklarında ne söyleyeceğini bilememenin heyecanı vardı.
Bir yandan yürüyordu, bir yandan da kendi kendine konuşuyordu. Ya evin önünde değilse? Ya beni görür de konuşmak istemezse? Ya eskisi gibi davranmazsa?
Sonunda Fatmagül'ün evinin önüne geldi.
Fatmagül avludaydı. Sabahın işlerini bitirmeye çalışıyordu. Önce avluyu sulamış, ardından süpürgeyle taşların üzerindeki tozları temizlemeye başlamıştı. İlhan onu görünce adımlarını yavaşlattı. Birkaç saniye olduğu yerde durup seyretti.
Aradan geçen zamana rağmen Fatmagül'ü hemen tanımıştı. Yüzünde, hafızasında sakladığı o tanıdık ifade vardı. Bir an için askerlik boyunca özlediği bütün günler gözlerinin önünden geçti.
Fatmagül ise henüz onu fark etmemişti.
İlhan, konuşmak için bir bahane aramaya başladı. Ne diyecekti? Doğrudan Fatmagül diye seslenmeye cesaret edemiyordu. Sonunda aklına Recep Dayı geldi. Biraz çekinerek seslendi:  Fatmagül! Recep Dayı evde mi?
Fatmagül, sesin sahibini daha ilk anda tanımıştı. Elindeki süpürgeyi bırakıp hızla arkasını döndü. Karşısında İlhan'ı görünce bir an olduğu yerde kaldı. Sanki söyleyeceği bütün sözler bir anda aklından uçup gitmişti.
Gözleri İlhan'ın gözlerine takıldı. Birkaç saniye konuşamadı. Karşısında askerlikten dönmüş, uzun zamandır yolunu gözlediği genç adam duruyordu.
Sonunda kendini toparlayabildi. Evde yok, kahveye gitti, diyebildi.
İlhan hafifçe gülümsedi. Öyle mi? Ben de elini öpmek için uğrayayım demiştim.
Fatmagül'ün yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu. Askerlik bitti demek... Hoş geldin İlhan.
Hoş bulduk Fatmagül. Allah'a şükür, kazasız belasız bitirip geldik.
İkisinin de söyleyecek çok şeyi vardı ama konuşmaya nereden başlayacaklarını bilemiyorlardı. Birbirlerine bakıyor, sonra gözlerini kaçırıyorlardı. Aralarında geçen sessizlik, söylenen birkaç kelimeden çok daha fazlasını anlatıyordu.
Fatmagül, elindeki süpürgenin sapını iki eliyle kavradı. Heyecanını belli etmemeye çalışarak sordu: Ne zaman geldin?
Bugün geldim. Daha yeni eve vardım. Annemle babamın ellerini öptüm. Biraz oturup sohbet ettik.
İyidirler inşallah?
İyiler, iyiler. Sana da selamları var desem yeridir.
Fatmagül bu söz karşısında hafifçe gülümsedi. Daha yeni gelmişsin, yorulmuşsundur. Biraz dinlenseydin ya.
İlhan, onun bu sözlerinden cesaret almış gibi bir adım yaklaştı. İnsan bazı özlediklerini görünce yorgunluğunu unutuyormuş.
Fatmagül başını hafifçe eğdi. Yanaklarına belli belirsiz bir kızarıklık yayıldı. İlhan'ın ne demek istediğini anlamıştı ama bunu açıkça belli etmek istemiyordu. Sen de hemen lafa başladın, dedi gülümseyerek.
Ne yapayım, askerlikte insanın söyleyecek çok sözü birikiyor.
Anlatırsın artık, daha yeni geldin.
İnşallah, anlatacak zamanımız olur.
Bu sözün ardından ikisi de sustu. Göz göze geldiler. İlhan, Fatmagül'ün gözlerinde kendisine karşı hâlâ bir sıcaklık olup olmadığını anlamaya çalışıyordu. Fatmagül de onun yüzüne bakarak askerlik öncesindeki İlhan'la karşılaştırıyordu. Sanki ikisi de birbirine aynı soruyu soruyordu:
Acaba sen de benim kadar özledin mi?
İlhan, daha fazla kalırsa heyecanını gizleyemeyeceğini hissetti. Biraz toparlanarak konuştu:
Neyse, ben camiye uğrayayım. Belki Recep Dayı'yı orada görürüm. Olmazsa kahvede karşılaşırız, elini orada öperim.
Olur, dedi Fatmagül. Babam oralardadır zaten.
İlhan birkaç adım attıktan sonra dönüp bir kez daha baktı. Fatmagül hâlâ avlunun kapısında duruyordu. O da gözlerini İlhan'dan ayıramıyordu.
İkisi de birbirlerine son bir kez gülümsediler. İlhan yoluna devam ederken Fatmagül'ün bakışlarını üzerinde hissediyordu. Fatmagül ise onun arkasından bakmaya devam ediyordu.
Tam o sırada evin kapısından annesi çıktı. Ne o kız? Kiminle konuşuyordun? İşini gücünü bıraktın da kapıda ne yapıyorsun?
Fatmagül birden irkildi. Elindeki süpürgeyi yeniden kavrayarak annesine döndü. Hiç ana, İlhan askerden gelmiş. Babamı sordu. Elini öpecekmiş. Ben de evde olmadığını söyledim, o da gitti.
Annesi, kızının yüzüne dikkatlice baktı. Fatmagül'ün yanaklarındaki kızarıklığı ve yüzündeki değişik ifadeyi fark etmişti. İyi etmişsin. Ama el öpmek için ne acelesi varmış? Kahvede görür, orada da elini öpermiş.
Fatmagül, annesinin sözlerine karşılık vermek yerine başını önüne eğdi. Bilmem ki ana, dedi.
Annesi biraz daha söylendi: Hadi bakalım, lafla vakit geçirme. Şu avlunun işini bitir de eve gel. Daha yapılacak işler var.
Tamam ana, bitiriyorum.
Annesi içeri girdi. Fatmagül yeniden süpürgeyi eline aldı ama artık aklı yaptığı işte değildi.
İlhan'ın yüzü gözlerinin önünden gitmiyordu. Askerden dönmüş, yıllardır beklediği gibi karşısına çıkmıştı. Söylemek istediği ne kadar çok şey vardı! Fakat annesinin bir anda kapıya çıkmasıyla konuşmaları yarım kalmıştı.
Bir süre avluyu süpürüyormuş gibi yaptı. Sonra sokağın köşesine doğru baktı. İlhan çoktan gözden kaybolmuştu.
İçinden sessizce geçirdi: Demek geldin İlhan... Bunca zaman seni bekledim. Şimdi geldin ama bakalım bundan sonra neler olacak?
Süpürgenin sapına biraz daha sıkı sarıldı. Dudaklarında kimseye göstermediği küçük bir tebessüm vardı.
O sabah köyün dar sokağında yalnızca iki genç karşılaşmamıştı. Yarım kalmış bir özlem, yeniden filizlenen bir umutla buluşmuştu.
İlhan, Fatmagül'ün evinden uzaklaşıp camiye doğru yürümeye devam etti. Ancak aklı hâlâ geride, avlunun kapısında kendisini uğurlayan Fatmagül'deydi. Onun yüzündeki tebessüm, konuşurken sesinin titremesi, gözlerini kaçırması bir türlü gözünün önünden gitmiyordu.
Kendi kendine gülümsedi. Demek ki o da beni özlemiş. Yoksa beni görünce öyle heyecanlanır mıydı?
Bir süre sonra köy camisine ulaştı. Avludan içeri girdiğinde birkaç köylünün oturup sohbet ettiğini gördü. Önce camiye girerek şükür namazını kıldı. Askerlik görevini sağ salim tamamlayıp ailesine, köyüne kavuştuğu için Allah'a hamdetti. Namazdan sonra ellerini açıp dua etti. Duasında ailesine, sevdiklerine ve geleceğine yer verdi. Belki de en çok, adını yüksek sesle söyleyemediği birini düşündü.
Cami avlusuna çıktığında babasını birkaç köylüyle sohbet ederken buldu. 
Babası oğlunu görünce yüzü aydınlandı. Gel bakalım oğlum. Namazını kıldın mı?
Kıldım baba. Şükür namazımı da kıldım.
Babası elini oğlunun omzuna koydu. Allah kabul etsin. Sağ salim geldin ya, bizim için en büyük mutluluk bu. Askerlik bitti, şimdi önünde yeni bir hayat var.
Yanlarında oturan köylülerden biri söze karıştı: Hoş geldin İlhan. Maşallah, askerlik sana yaramış. Biraz daha irileşmişsin, delikanlı olmuşsun. Bu arada Recep dayısı görerek elini öptü, gelirken size uğramıştım elini öpmek için camide olacağını söylediler.
Recep şaşırdı, Niye özellikle benim elimi öpmek için bize uğradı diye sonra bu düşünceyi başından savuşturdu. 
İlhan gülerek karşılık verdi: Sağ ol amca. Askerlikte insan biraz pişiyor, karavanada yarıyor.
Bir başka köylü de takıldı: Eee, şimdi ne olacak? Askerlik bitti. Artık sıra ev bark sahibi olmaya geldi. Köyde bekleyenler vardır seni!
Bu söz üzerine orada bulunanlar gülüştü. İlhan'ın yüzü hafifçe kızardı. Babası da gülümseyerek oğluna baktı. Daha dün çocuktu, bugün delikanlı oldu. Elbette artık geleceğini düşünmesi gerekiyor. İnsan ömrünü bekâr geçirecek değil ya!
İlhan başını önüne eğdi. Bu sözlerin Fatmagül'ü hatırlatması uzun sürmedi. Babasının yanında herhangi bir şey söyleyemedi ama içinden, benim gönlümün kimi beklediğini bir bilseniz, diye geçirdi.
Bir süre daha cami avlusunda oturup köylülerle sohbet ettiler. Köydeki değişikliklerden, hasattan, hayvanlardan, kimin nerede çalıştığından konuşuldu. İlhan, askerlikte yaşadıklarını anlattı. Köylüler de onu dikkatle dinledi.
Sohbetin bir yerinde babası ayağa kalktı. Hadi bakalım, kahveye gidelim. Orada da seni görmek isteyen arkadaşların vardır. Hem bir çay içeriz.
İlhan hemen ayağa kalktı. Olur baba, gidelim.
Kahvehaneye doğru yürürlerken babası oğluna dönüp sordu: Askerlikten sonra ne düşünüyorsun? Bir iş bulup çalışmak lazım. Öyle boş oturmak olmaz.
Haklısın baba. Ben de onu düşünüyorum. Önce biraz dinleneyim, sonra iş güç meselesine bakarız.
Elbette oğlum. Ama insanın bir hedefi olmalı. Gençlik beklemez. Ben sizin yaşınızdayken hayatın yükünü çoktan omuzlamıştım.
İlhan babasının sözlerini dinliyor ama zihni başka yerde dolaşıyordu. Fatmagül'ü bir kez daha görebilmek için ne yapacağını düşünüyordu.
Kahvehaneye girdiklerinde içeride birkaç masa doluydu. Oyun oynayanlar, gazete okuyanlar, çaylarını yudumlayarak sohbet edenler vardı. İlhan'ı görenler birer birer ayağa kalktı.
Vay, kimleri görüyoruz! İlhan gelmiş!
Hoş geldin delikanlı!
Askerlik bitti demek. Hayırlı olsun!
İlhan herkesle tek tek tokalaştı. Bazıları sarılıp hasret giderdi. Birlikte büyüdüğü arkadaşlarından Mehmet, onu görünce koluna girdi.
Ulan İlhan, nerelerde kaldın? Seni beklemekten ağaç olduk!
İlhan gülerek cevap verdi: Ne yapalım Mehmet, devlet bizi bırakmadı ki gelelim.
Artık geldin. Bundan sonra kaçmak yok. Hem seninle konuşacağımız çok şey var.
Bir masaya oturdular. Çaylar söylendi. Arkadaşları birbiri ardına sorular sormaya başladı.
Nasıldı askerlik?
Zor muydu?
Komutanlar nasıldı?
İlhan, soruları elinden geldiğince cevapladı. Askerlikte yaşadığı birkaç komik olayı anlattı. Kahvehanede kahkahalar yükseldi. Fakat bütün bu sohbetin arasında gözü sık sık kapıya kayıyordu.
Mehmet onun bu hâlini fark etmişti. Hayırdır İlhan, birini mi bekliyorsun? Gözün kapıda kaldı.
Yok canım, ne bekleyeceğim?
Nasıl bekleyeceksin? Daha yeni geldin, belki seni karşılamaya gelen vardır!
Masadakiler gülüştü.
Mehmet biraz daha yaklaşıp alçak sesle sordu: Yoksa köyde seni bekleyen bir gönül meselesi mi var?
İlhan çayından bir yudum aldı. Senin aklın hep orada zaten. Biraz sus da çayımızı içelim.
Mehmet kahkahayı bastı. Tamam, tamam. Anlaşıldı. Demek ki doğru yerden yakaladık!
İlhan gülümsemekle yetindi. Arkadaşlarının takılmaları hoşuna gitmişti ama Fatmagül'ün adının ortaya çıkmasından da çekiniyordu.
Bir süre sonra babası başka bir masada oturan tanıdıklarıyla sohbete daldı. İlhan da arkadaşlarının yanında kalmaya devam etti.
Mehmet, bir ara onun kulağına eğildi: İlhan, senin askerlikten önce bir gönül işin vardı diye hatırlıyorum. Yoksa biz mi yanlış biliyoruz?
İlhan'ın yüzündeki gülümseme bir anda değişti. Mehmet, her şeyi kurcalamasan olmaz mı?
Yahu ne var bunda? Gençlik bu. Sevmişsin, sevilmişsin. Bundan utanacak ne var?
İlhan bir süre sustu. Sonra arkadaşına bakarak: Bazı şeyler konuşulmaz Mehmet. Zamanı gelince anlaşılır, dedi.
Mehmet, arkadaşının yüzündeki ciddiyeti görünce konuyu uzatmadı. Peki kardeşim, sen nasıl istersen. Ama şunu bil ki köyde hiçbir şey gizli kalmaz. Hele gönül işleri hiç!
İkisi de gülümsedi.
Öğleye doğru kahvehane kalabalıklaşmıştı. İlhan artık eve gitmek istiyordu. Fakat eve gitmek istemesinin asıl sebebi yorgunluk değildi. Fatmagül'ü yeniden görmenin bir yolunu arıyordu.
Babası yanına gelerek: Hadi oğlum, annen evde bizi bekliyordur. Hem sen de biraz dinlen. Daha yeni geldin, dedi.
İlhan ayağa kalktı. Olur baba, gidelim.
Kahvehaneden çıkarken Mehmet arkasından seslendi: İlhan! Akşama yine uğra. Daha anlatacakların bitmedi.
İlhan elini kaldırarak karşılık verdi: Bakarız Mehmet, uğrarım.
Baba oğul birlikte eve doğru yürümeye başladılar. Bir süre sessiz kaldıktan sonra babası konuştu:
Oğlum, sen artık büyüdün. Bundan sonra kendi hayatını kurmanın zamanı geldi. Bir iş bulur, düzenini oluşturursun. Sonra da uygun bir kız bulup evlenirsin. Biz de mürüvvetini görürüz.
İlhan bu sözleri bekliyordu. Babasının evlilik konusunu açması, ona bir fırsat gibi gelmişti. Acaba Fatmagül'den söz etse nasıl karşılık verirdi?
Biraz tereddüt ettikten sonra konuşmaya başladı: Baba, insanın gönlüne göre biri olursa evlenmek güzel şey tabii.
Babası oğluna dönüp baktı. Elbette oğlum. Gönül işi bu. Ama yalnız gönülle de olmuyor. Ailelerin de anlaşması, insanların birbirini tanıması lazım.
İlhan, babasının bu sözlerini dikkatle dinledi. Doğru söylüyorsun baba.
Babası yürümeye devam ederken ekledi: Senin aklında biri varsa söyle. Biz de bir düşünelim. Yeter ki hayırlı bir insan olsun.
İlhan'ın kalbi hızla çarpmaya başladı. İşte beklediği fırsat belki de buydu. Ancak Fatmagül'ün adını söylemek için henüz erken olduğunu düşündü. Şimdilik aklımda bir şey yok baba. Daha yeni geldim. Zamanla bakarız.
Babası hafifçe gülümsedi. Peki oğlum, sen bilirsin. Ama gönül işleri de fazla beklemeye gelmez.
İlhan cevap vermedi.
Evin kapısına geldiklerinde annesi onları karşıladı. Sofra hazırlanmış, yemekler pişmişti. Annesi oğlunun yüzüne bakarak: Nasıl geçti bakalım? Herkesi gördün mü? diye sordu.
Gördüm ana. Sağ olsunlar, herkes hoş geldin dedi.
İyi, iyi. Allah bir daha ayrılık göstermesin.
İlhan sofraya otururken aklı yine Fatmagül'e gitti. Sabah avluda karşılaştıklarında söyledikleri birkaç cümle, onun için bütün günün en güzel anısı olmuştu.
Yemekten sonra odasına çekildi. Pencerenin önüne geçip sokağa baktı. Fatmagül'ün evinin bulunduğu tarafa doğru gözlerini çevirdi.
Kendi kendine mırıldandı: Acaba şimdi ne yapıyordur? O da beni düşünüyor mudur?
Bir süre sonra annesinin sesi duyuldu: İlhan, oğlum! Bir yere mi gideceksin? Öyle dalıp dalıp gidiyorsun.
Yok ana, biraz dinleniyorum.
Ama dinlenemiyordu. Çünkü insan bazen yıllarca beklediği bir kavuşmanın ardından bile özlem duymaya devam ediyordu.
İlhan için askerlik bitmişti. Fakat şimdi önünde başka bir bekleyiş vardı. Bu kez beklediği ne bir mektup ne de terhis gününü haber verecek bir haberdi. Beklediği, Fatmagül'le yeniden karşılaşacağı andı.
Ve o gün, gençliğinin en güzel hayallerinden birinin yeniden başlayabileceğine inanıyordu.
Aradan haftalar geçmişti. İlhan, fırsat buldukça Fatmagül'le görüşüyor, onunla sohbet ediyordu. Bazen kapı önünde, bazen mahallede karşılaştıklarında birkaç kelimeyle başlayan konuşmaları uzayıp gidiyordu. Birbirlerine karşı duydukları yakınlık her geçen gün biraz daha artıyordu. Ancak İlhan, henüz Fatmagül'e evlilik konusunu açmamıştı. Fatmagül de bu konuda herhangi bir söz söylemiyor, onunla yalnızca arkadaşça konuşuyordu.
İlhan'ın kafasını kurcalayan önemli bir mesele vardı. Bu ilişkiyi bir adım ileriye taşımadan önce annesine ve babasına açılması, onların düşüncelerini öğrenmesi gerekiyordu. Özellikle babasının bu konudaki tavrını kestiremiyordu. Çünkü babası zaman zaman evlilik konusunu açıyor, artık yuva kurmasının ve hayatını düzene koymasının gerektiğini söylüyordu.
Oğlum, artık askerliğini de yaptın. Bir işin gücün var. Biz de yaşlanıyoruz. Senin mürüvvetini görsek fena mı olur? diyordu.
İlhan ise babasının bu sözleri karşısında susmayı tercih ediyordu. İçinde Fatmagül'ün adını söylemek için büyük bir istek vardı ama bir türlü cesaretini toplayamıyordu.
Sonunda bir gün annesinin yanına oturdu. Bir süre ne söyleyeceğini düşündükten sonra çekinerek söze başladı: Ana, sana bir şey söyleyeceğim ama babama da anlatır mısın bilmiyorum.
Annesi oğlunun yüzüne baktı. Hayırdır oğlum, nedir seni düşündüren? Bir derdin mi var?
Ana, ben birini seviyorum. Fatmagül'ü...
Annesi bir an duraksadı. Oğlunun yüzündeki ifadeden meselenin ciddi olduğunu anlamıştı. Fatmagül mü? Hani Recep dayının kızı mı?
Evet ana, onunla görüşüyoruz. Ben onunla evlenmek istiyorum.
Annesi oğlunu dinledikten sonra bu konuyu babasına anlatacağını söyledi. Ancak İlhan'ın içindeki endişe bir türlü dinmiyordu.
Nitekim annesi durumu babasına açtığında beklenen tepki gecikmedi. Babası, daha Fatmagül'ün adını duyar duymaz sert bir şekilde karşı çıktı. Kesinlikle olmaz! Ben o deli kadının kızını evime gelin diye getirmem. Başka kız mı kalmadı bu memlekette?
Bu sözler İlhan'ın yüreğine bir hançer gibi saplandı. Babasının Fatmagül hakkında böyle konuşması onu derinden yaralamıştı. Sevdiği insanı savunmak, babasına karşı çıkmak istiyordu ama yılların aile terbiyesi, babasına duyduğu saygı ve onun otoritesi karşısında susup kaldı.
O gün İlhan için çok şey değişmişti. Bir tarafta gönlünü kaptırdığı Fatmagül, diğer tarafta sözünden çıkamadığı babası vardı. İkisinin arasında sıkışıp kalmıştı. Ne sevdiğinden vazgeçebiliyor ne de babasının kararına karşı koyabiliyordu.
Aradan aylar geçti. İlhan, dışarıdan bakıldığında hayatına eskisi gibi devam ediyordu ama içinde kopan fırtınaları kimse bilmiyordu. Fatmagül'ü düşündükçe içi burkuluyor, babasının sözleri kulaklarında yeniden yankılanıyordu.
Bir gün yine evde, odasının pencere kenarına oturmuştu. Dışarıyı seyrediyor gibi görünse de gözleri hiçbir şeyi görmüyordu. Aklı Fatmagül'deydi. Onunla yaptığı konuşmaları, birlikte geçirdikleri güzel anları hatırlıyor, acaba şimdi ne yapıyor diye düşünüyordu.
Tam o sırada odanın kapısında ağabeyi Hacer belirdi.
Abi, ne yapıyorsun? Biraz dalgın görünüyorsun.
İlhan başını çevirip kardeşine baktı. Sanki uzun zamandır içinde biriktirdiği sözleri söylemek için doğru zamanı bekliyordu.
Abi, sana bir şey söyleyeceğim ama...
Sözünün gerisini getiremedi. Gözlerini yeniden pencereye çevirdi.
İlhan, kardeşinin yüzündeki sıkıntıyı fark etmişti. Hayırdır Hacer, nedir söyleyeceğin? Bir sıkıntın mı var? Anlat bakalım.
Hacer derin bir nefes aldı. Bir süre sustu. Sonra başını ağabeyine çevirerek konuşmaya başladı...
Abi Fatmagül nişanlanmış dedi birdenbire ve başkada söz etmeyerek avluya çıktı.
İlhan, kız kardeşinin yüzündeki sıkıntıyı fark etmişti.
Hayırdır Hacer, nedir söyleyeceğin? Bir sıkıntın mı var? Anlat bakalım.
Hacer derin bir nefes aldı. Bir süre ne söyleyeceğini düşündü. Ağabeyinin gözlerinin içine bakmakta zorlanıyordu. Sonunda konuşmaya başladı: Abi, sana Fatmagül'le ilgili bir şey söyleyeceğim ama üzülme olur mu?
İlhan'ın yüreği bir anda sıkıştı. Ne oldu Fatmagül'e? Bir şey mi var? Hasta mı, başına bir şey mi geldi?
Yok abi, öyle bir şey değil. Fatmagül'e dünürcü gelmiş. Ailesi de gelen teklife sıcak bakmış. Duyduğuma göre kızın gönlünü de almışlar. Yakında söz keseceklermiş.
İlhan, duydukları karşısında bir süre konuşamadı. Sanki odanın içindeki bütün sesler kesilmiş, dünya bir anda durmuştu. Gözlerini kız kardeşinden ayırmadan öylece kaldı.
Ne diyorsun Hacer? Fatmagül'e dünürcü mü gelmiş?
Evet abi. Ben de bugün öğrendim. Sana nasıl söyleyeceğimi bilemedim.
İlhan ayağa kalktı, odanın içinde birkaç adım attı. Sonra yeniden pencerenin kenarına geldi. Dışarıya bakıyordu ama gördüğü hiçbir şeyin farkında değildi.
Demek ki Fatmagül'e talip çıkmıştı. Peki, ya kendisi? Kendisinden bir haber beklememiş miydi? Bir gün çıkıp geleceğini, ailesiyle konuşacağını düşünmemiş miydi? Yoksa İlhan'ın sessizliğini bir vazgeçiş olarak mı kabul etmişti?
Bir taraftan da kendisini suçluyordu. Babasının karşı çıkacağını düşünerek sevdiği kıza açıkça konuşmamış, evlilik niyetini zamanında dile getirmemişti. Gönlünde taşıdığı sevgiyi bir türlü kararlı bir adıma dönüştürememişti.
Belki de Fatmagül, kendisinden bir işaret beklemekten yorulmuştu.
Peki Hacer, Fatmagül bu işe razı olmuş mu? Kendi isteğiyle mi kabul etmiş?
Onu tam olarak bilmiyorum abi. Ama ailesi istiyormuş. Belki kendisi de kabul etmiştir. Sonuçta sen de bugüne kadar onunla ilgili ciddi bir adım atmadın.
Hacer'in bu sözleri İlhan'ın yüreğine dokundu. Kız kardeşine kızamıyordu. Söylediklerinde haklılık payı vardı. İnsan sevdiği birini ne kadar bekletebilirdi?
Peki, dedi kısık bir sesle. Hayırlısı olsun.
Ama bu sözleri söylerken içinde neler koptuğunu kendisi bile anlatamazdı.
Hacer, ağabeyinin yanına yaklaştı.
Abi, sen de bir şeyler söylemeliydin. Belki babamla konuşsaydın, belki işler başka türlü gelişirdi.
İlhan başını eğdi.
Ben de öyle düşünüyorum Hacer. Ama insan bazen ne yapacağını bilemiyor. Bir tarafta sevdiğin insan, diğer tarafta baban... Hangisine karşı çıkacaksın? Babamın sözünü dinlemedim diyemem. Ama şimdi de gönlümün sesini susturamıyorum.
Hacer, ağabeyinin omzuna dokundu.
Üzülme abi. Belki de her şeyin bir sebebi vardır.
İlhan cevap vermedi. İçinden, bazı şeylerin sebebini insanın ömrü boyunca aradığını ama bir türlü bulamadığını geçirdi.
Aradan birkaç gün geçmişti. İlhan, Fatmagül'ü bir kez daha görmek, onunla konuşmak ve olup bitenleri kendi ağzından dinlemek istiyordu. Belki de Hacer'in duydukları doğru değildi. Belki henüz kesinleşmiş bir karar yoktu. İçinde hâlâ küçücük de olsa bir umut taşıyordu.
Bir gün, köyün sokaklarından geçerken Fatmagül'ü uzaktan gördü. Yanına gitmek için adımlarını hızlandırdı.
Fatmagül!
Fatmagül sesin geldiği tarafa döndü. Karşısında İlhan'ı görünce bir an duraksadı. Yüzünde şaşkınlıkla karışık bir ifade belirdi. İlhan birkaç adım daha yaklaştı.
Nasılsın Fatmagül? Seninle biraz konuşmak istiyorum.
Fatmagül, onun gözlerine bakmadan başını başka tarafa çevirdi. Sanki söyleyecek hiçbir sözü yokmuş gibi davrandı. İlhan yeniden seslendi: Fatmagül, bir dakika dur. Sana bir şey soracağım.
Ancak Fatmagül cevap vermedi. Bir anlık tereddütten sonra arkasını döndü ve koşar adımlarla evlerinin kapısından içeri girdi.
İlhan olduğu yerde kalakaldı.
Ne olmuştu şimdi? Neden böyle davranmıştı? Daha birkaç gün önce karşılaştıklarında kendisine gülümseyen, konuşurken heyecanlanan Fatmagül gitmiş, yerine onu görmemek için kaçan biri gelmişti.
İlhan, arkasından bakakaldı. Ne bir selam alabilmiş ne de tek kelime konuşabilmişti.
İşte o an ikinci kez yıkılmıştı.
İlkinde babasının kesin tavrıyla hayalleri kırılmış, şimdi ise Fatmagül'ün bu davranışıyla umutları tükenmişti.
Kendi kendine sorular soruyordu.
Fatmagül, kendisiyle evlilik konusunda ciddi bir adım atmadığı için mi ona kızmıştı? Yoksa artık başka birine söz verildiği için mi böyle davranıyordu? Belki de nişanlanacağı kişinin karşısında kendisini zor durumda bırakmak istemiyordu.
Acaba ailesinin baskısıyla mı bu kararı vermişti? Yoksa gerçekten başka birini mi sevmişti?
Bunların hiçbirinin cevabını bilmiyordu.
O gün eve dönerken ayakları kendiliğinden ilerliyor, aklı ise Fatmagül'ün evinin önünde kalıyordu. Bir insanın yıllarca özlediği, kavuşmayı hayal ettiği birinin karşısında bu kadar yabancılaşması ne acıydı!
İlhan, kendi kendine şöyle söylendi: Demek ki insan bazen sevdiğini kaybettiğini anlamak için onu son bir kez görmeyi bekliyormuş.
O günden sonra Fatmagül'ün karşısına çıkmak için özel bir çaba göstermedi. Onun hayatına müdahale etmek istemiyordu. Ama gönlünden de söküp atamıyordu.
Aradan aylar geçti.
Fatmagül'ün sözlendiği, ardından nişanlandığı haberi köyde duyuldu. Çok geçmeden de başka bir köye gelin gitti. Gelin olduğu gün, köyün insanları onun için iyi dileklerde bulunurken İlhan kendi içinde sessiz bir yas tutuyordu.
Bir zamanlar birlikte konuşmayı, aynı yuvayı paylaşmayı hayal ettiği kız artık başka bir evin gelini olmuştu.
İlhan, Fatmagül'ün düğününe gitmedi. Gitse ne olacaktı? Onu gelinlikle görmek, belki de yüreğinde kalan son umut kırıntısını da yok edecekti.
O gün evden dışarı çıkmadı. Pencerenin kenarında oturup uzun süre düşündü. İnsan bazen sevdiğini kaybettiğinde yalnızca bir insanı değil, onunla birlikte kurduğu bütün hayalleri de kaybediyordu.
Fatmagül artık başkasının karısıydı. İlhan'ın yapabileceği tek şey, yaşananları kabullenmekti.
Ama insan gönlüne söz geçirebilir miydi?
İlhan, zamanla Fatmagül'ün evlendiği gerçeğini kabullenmeye çalıştı. Babasının da artık evlilik konusunda kendisine uygun gördüğü kızlarla görüşmesini istediğini biliyordu.
Babası birkaç kez konuyu açmış, çevreden tanıdıkları ailelerin kızlarından söz etmişti.
Oğlum, artık senin de bir yuvanın olması gerekiyor. Gençlik geçiyor. Biz de yaşlandık. Bir gün kendi düzenini kurmanı, çoluk çocuğa karışmanı istiyoruz. Her şeyi bizden bekleme. Hayatını kendin kuracaksın.
İlhan önce önerilen kızların hiçbirini kabul etmedi. Her defasında bir bahane buldu. Kimi zaman kızın kendisine uygun olmadığını, kimi zaman da evlenmek için henüz erken olduğunu söyledi.
Oysa meselenin ne olduğunu kendisi de biliyordu. Gönlü hâlâ Fatmagül'deydi.
Ancak zaman geçiyor, babasının ısrarları artıyordu. Sonunda Fadime adında bir genç kızdan söz edildi. Ailesi tanınıyordu, kendisi de iyi huylu, çalışkan ve saygılı bir kız olarak biliniyordu.
İlhan, Fadime'yi gördü, ailesiyle tanıştı. Bir süre düşündükten sonra evlenmeyi kabul etti.
Kendi kendine şöyle diyordu: Fatmagül'le olamadı. Bundan sonra ne değişecek? Belki Fadime'yi zamanla severim. Belki onunla kuracağım yuvada geçmişi unutur, yeni bir hayata başlarım.
Bir bakıma kaderine razı olmuştu. Gönlünün istediği olmamıştı. Şimdi aklının ve ailesinin uygun gördüğü bir hayatı yaşamaya hazırlanıyordu.
Düğün yapıldı, Fadime'yle evlendiler. İlhan, yeni bir hayatın kapısından içeri girdi.
Ancak insanın bir evin kapısından girmesiyle gönlünün de o eve girmesi aynı şey değildi.

Evliliklerinin ilk günleri beklediği gibi geçmedi. İlhan, geçmişte yaşadıklarını unutmakta zorlanıyor, zaman zaman kendi içine kapanıyordu. Fadime ise kocasının bu hâlini anlamaya çalışıyordu.
Başlangıçta bunun yorgunluktan, yeni bir hayata alışma sürecinden kaynaklandığını düşündü. Ancak günler geçtikçe İlhan'ın kendisinden uzak durduğunu, en küçük meselelerde bile tartışma çıkardığını fark etmeye başladı.
Bazen akşamları aynı sofraya oturuyorlar ama doğru dürüst konuşmuyorlardı. Bazen önemsiz bir söz, uzun süren tartışmalara dönüşüyordu.
Fadime bir gün daha fazla dayanamadı.
İlhan, senin derdin ne? Ben sana ne yaptım? Günlerdir yüzün gülmüyor. Bir şey konuşmak istesem tersliyorsun. Ben senin karınım. Seninle aynı evi, aynı hayatı paylaşmaya geldim. Ama sanki gönlün başka bir yerde.
İlhan önce cevap vermedi. Başını önüne eğdi. Fadime'nin söyledikleri aslında uzun zamandır kendisinin de bildiği bir gerçeği ortaya koyuyordu.
Fadime, senin bir suçun yok.
Öyleyse neden böyle davranıyorsun? Benimle evlenirken ne düşünüyordun? Beni sevmeden mi evlendin?
İlhan derin bir nefes aldı. Bu konuyu daha fazla saklayamayacağını anlamıştı.
Sana bir şey söyleyeceğim. Belki seni üzer ama bilmeni istiyorum. Ben evlenmeden önce başka birini seviyordum. Adı Fatmagül'dü.
Fadime'nin yüzü bir anda değişti.
Fatmagül mü? Hangi Fatmagül?
Recep Dayı'nın kızı. Sen de tanırsın.
Fadime bir süre sustu. Sonra gözlerini İlhan'a dikerek sordu: Peki, hâlâ onu mu seviyorsun?
İlhan cevap vermekte zorlandı. Bir süre sonra kısık bir sesle konuştu: Onu seviyorum ama o şimdi başkasının karısı. Artık benim için yapacak bir şey yok. Seninle evlendim. Biliyorum, bunu sana söylemek kolay değil. Ama sana yalan söylemek de istemiyorum.
Fadime'nin gözleri dolmuştu.
İnsan evlendiği zaman geçmişini geride bırakır sanırdım. Meğer senin geçmişin hâlâ benimle aynı evde yaşıyormuş.
İlhan başını önüne eğdi. Söyleyecek bir sözü yoktu.
Fadime de bir süre konuşmadı. O gün, kocasının gönlünde kendisine ait olmayan bir yer bulunduğunu anlamıştı. Bir kadının evlendiği adamın kalbinde başka bir kadının izini görmesi kolay değildi.
İlk yıllar böyle inişli çıkışlı geçti. Zaman zaman tartıştılar, zaman zaman birbirlerine kırıldılar. Ancak hayat, insanın önüne yalnızca kendi gönül meselelerini koymuyordu. Geçim derdi, iş güç, aile sorumlulukları ve çocukların geleceği derken günler birbirini izledi.
İlhan da Fadime de zamanla hayatın sorumluluklarına alıştılar. Aralarındaki kırgınlıklar azaldı. Birbirlerini tanıdıkça daha anlayışlı olmaya başladılar.
Yıllar geçti.
İlhan ile Fadime'nin çocukları dünyaya geldi. Evlerinin neşesi çoğaldı. İlhan, çocuklarının üzerine titredi. Onların iyi yetişmesi, okuyup meslek sahibi olması için elinden geleni yaptı.
Çocuklarını okuttu, meslek sahibi olmalarını sağladı. Zamanı geldiğinde yuvalarını kurmalarına yardımcı oldu. Birer birer evlendirdi. Ardından torunları dünyaya geldi.
Bir zamanlar kendi gençliğinde yaşayamadığı mutluluğu çocuklarının hayatında görmek istiyordu. Onların sevdikleriyle evlenmelerini, kendi yuvalarını gönüllerince kurmalarını arzuluyordu.
Çocuklarının mutluluğunu gördükçe içi sevinçle doluyordu. Torunlarını kucağına aldığında hayatın kendisine sunduğu güzellikleri düşünüyordu.
Ancak bütün bu yıllar boyunca bir şey hiç değişmedi.
Fatmagül...
İlhan onu hiçbir zaman unutamadı.
Bazen bir sokaktan geçerken, bazen bir türkü dinlerken, bazen de akşamları tek başına otururken aklına geliyordu. Bir zamanlar avluda elinde süpürgeyle duran, kendisini görünce yüzü kızaran o genç kız gözlerinin önünde canlanıyordu.
Aradan on yıllar geçmişti. Her ikisi de yaşlanmış, hayatın türlü zorluklarından geçmiş, çocuklarını büyütmüş, torun sahibi olmuşlardı. Ama İlhan'ın belleğinde Fatmagül hep o gençlik yıllarındaki hâliyle kalmıştı.
Bazen kendi kendine soruyordu: Acaba Fatmagül de beni hatırlıyor mudur? O da benim gibi geçmişte yaşananları düşünüyor mudur? Yoksa beni çoktan unutmuş mudur?
Aslında onun da kendisini unutamadığına inanmak istiyordu. Belki de bu, kendi gönlünü avutmanın bir yoluydu. Çünkü insan bazen karşısındakinin ne düşündüğünü bilmeden, kendi içinde bir cevap yaratır ve yıllarca o cevaba tutunur.
İlhan, Fatmagül'ün kendisini unutmadığından emindi. Belki bir gün o da eski günleri hatırlıyor, belki de kendi hayatının bir köşesinde İlhan'a ait bir anıyı saklıyordu.
Ama bunların hiçbirini öğrenme fırsatı olmamıştı.
Hayat, ikisini farklı yollara sürüklemişti. Bir zamanlar aynı köyün sokaklarında birbirlerini arayan iki genç, yıllar sonra bambaşka hayatların içinde kaybolmuşlardı.
Şimdi İlhan dede, evinin önündeki tahta taburede otururken bütün bunları düşünüyordu.
Çocukları büyümüş, evlenmiş, torunları olmuştu. Hayatın kendisine yüklediği sorumlulukları yerine getirmişti. Dışarıdan bakıldığında eksik bir şeyi yoktu. Bir ömür yaşamış, bir aile kurmuş, çocuklarını yetiştirmişti.
Ama gönlünün bir köşesinde yarım kalmış bir hikâye vardı.
Bastonunun sapını biraz daha sıkı kavradı. Gözleri uzaklara daldı. Dudaklarından belli belirsiz bir söz döküldü:
Ah be Fatmagül... Keşke o günlerde biraz daha cesaretli olsaydım. Keşke gönlümün sesini babama duyurabilseydim. Belki her şey başka türlü olurdu.
Bir süre sustu.
Sonra kendi kendine gülümsedi. Hayat insana birçok şey öğretiyordu ama geçmişte yapılmayanların hesabını kapatmayı öğretmiyordu.
İnsan yaşlanınca gençliğini özlüyordu. Ama bazen gençliğini değil, gençliğinde yaşayamadığı bir hayatı özlüyordu.
İlhan'ın özlediği de belki tam olarak buydu.
Fatmagül'le yaşanamamış bir hayat...
Ve insanın ömrü boyunca içinde taşıdığı, kimseye tam olarak anlatamadığı o eski gönül yarası.
Sonra kendi kendine söylendi: Bunca yıldır düşünür durusun yorulmadın mı soyha gönül. Dedi ve yeniden düşüncelere daldı.
Demek ki kendisi yorulmuş, yaşlanmış ama gönlü yorulup yaşlanmamıştı.
Yıllar geçer, yüzler değişir, hayatlar başka yönlere savrulur. Ama bazı sevdalar vardır ki insanın gönlünden hiç gitmez. Çünkü yaşanamayan aşklar, bazen yaşananlardan daha uzun ömürlüdür.